له‌ قامووسی ده‌فته‌رێکی نادیار
گه‌ڕان به‌دوای تۆدا
تۆ خه‌ونی ئه‌فسانه‌یی له‌ رۆح
رۆح بوو به‌ زه‌مه‌نێک پڕ له‌ خۆزگه‌
به‌ شوێن روخسارێک له‌ تاریکی‌دا
ژیان له‌ سه‌هۆڵبه‌ندانی هه‌ناسه‌دا به‌جێما
به‌هاره‌کان ێه‌که‌ ێه‌که‌ که‌ڵه‌که‌ بوون
بزه‌، داگیرسانی مۆمێک تا .... "با"
کانیاوی خۆزگه‌کان لێوڕێژ
ژماره‌یه‌ک تا ..... سیفر

نوسه‏ر : فه‌تاح محه‌مه‌دنیژاد (رێباز)

شنۆ 1387ی هه‌تاوی          

جه‌ژنه،‌جه‌ژنی کوردستانه‌،جه‌ژنی نه‌ورۆزه ‌- به‌ تیشکی ئاگر ده‌نووسم: جه‌ژنه‌ پیرۆزه
پیرۆزبایی خۆم، به‌بۆنه‌ی هاتنی نه‌ورۆزی پیرۆز،پێش‌که‌ش به‌هه‌موو دۆستان و میوانانی ئه‌م ماڵپه‌ڕه‌، ده‌که‌م و هیوای سه‌رکه‌وتن و ساڵێکی پڕ له‌ خۆشی‌تان بۆ ئاواته‌‌خوازم. (مامه‌ند)

هه‌ر به‌م بۆنه‌ پیرۆزه‌، ئه‌م شیعره‌ی پیره‌مێردی نه‌مرتان پێش‌که‌ش ده‌که‌م:

‌ نه‌ورۆز

ئه‌م ڕۆژی ساڵی تازه‌یه نه‌ورۆز هاته‌وه
جه‌ژنێكی كۆنی كورده به خۆشی و به‌ هاته‌وه
چه‌ند ساڵ گوڵی هیوای ئێمه پێ‌په‌ست بوو تاكو پار
هه‌ر خوێنی لاوه‌كان بوو گوڵی ئاڵی نه‌وبه‌هار
ئه‌و ڕه‌نگه‌ سووره‌بوو كه له‌ ئاسۆی بڵندی كورد
موژده‌ی به‌یانی بۆ گه‌لی دوورو نزیك‌ده‌برد
نه‌ورۆز بوو ئاگرێكی وه‌های خسته جه‌رگه‌وه
لاوان به عشق ده‌چوون به به‌ره‌وپیری مه‌رگه‌وه
ئه‌وا ڕۆژهه‌ڵات، له به‌نده‌نی به‌رزی وڵاته‌وه
خوێنی شه‌هیده ڕه‌نگی شه‌فه‌‌ق شه‌و‌ق ئه‌داته‌وه
تا ئێستا ڕووی نه‌داوه له تاریخی میلله‌تا
قه‌ڵغانی گولـله سنگی کچان‌بێ له هه‌ڵمه‌تا
پێی ناوێ بۆ شه‌هیدی وه‌ته‌ن شیوه‌ن‌و گرین
نامرن ئه‌وانه‌ی وا له‌دڵی میلله‌تا ده‌ژین

« خۆکوژی دیارده‌یه‌کی دزێوی کۆمه‌ڵایه‌تییه و ئه‌م رۆژانه‌ بۆته‌ باو و نه‌ریتێکی مه‌ترسی‌دار »
به‌ده‌م نووسینی وتاره‌که‌ ژنێکی لاوی باڵابه‌رز هێدی و له‌سه‌ره‌خۆ له‌ ده‌فته‌ری رۆژنامه‌ وه‌ژوورکه‌وت و پاش روانین و سه‌رنج‌دان به‌ هه‌موو که‌لێن و قوژبنی ژووره‌که‌ له‌سه‌ر کورسیه‌ک دانیشت و داوای هاوکاری کرد.
- تکایه‌ فه‌رموون چ‌کارێک له‌ده‌ستی من دێت؟
‌- هاتوم بڵێم به‌ره‌به‌یانی یه‌کێک له‌م رۆژانه‌ له‌ گۆڕه‌پانی شار ژنێک خۆی‌له‌سێداره‌ ده‌دات. هاتوم بڵێم ئێوه‌ش‌ بزانن و وه‌کو رۆژنامه‌وانێک ئه‌رکی خۆو به‌جێ بهێنن. داخوازی ئه‌وه‌تان لێده‌که‌م له‌ لاپه‌ڕه‌ی هه‌وه‌ڵی رۆژنامه‌که‌ت به‌ هێڵێکی درشت بنووسی « ژنێک له‌ گۆڕه‌پانی شار خۆی خنکاند.  »

- خۆخنکاندن؟ ئه‌ویش له‌ گۆڕه‌پانی شار؟ چ مانایه‌کی هه‌یه‌؟ ده‌کرێ بفه‌رموی بۆ خۆی ده‌کوژی؟
زه‌رده‌خه‌نه‌یه‌ک له‌سه‌ر لێوه‌کانت ده‌نیشێ و چاوه‌کانت خومار بۆ سوچێکی په‌نجه‌ره‌که‌ ده‌گوازترێته‌وه‌. زۆر به‌تێڕادیوی خۆ خڕده‌که‌یه‌وه‌ و ده‌ڵێی : قه‌ده‌رێکه‌ بۆته‌ مۆد.
- مۆد؟ مۆدی چی؟ کێها مۆد؟

شب را با خیال و رویای او به صبح رساندم آنقدر غرق در رویا خوابم برده بود که خیلی دیر بیدار شدم باید عجله میکردم تا به کلاس برسم با دیدن برف زیادی که باریده بود تعجب کردم زمین کلی عروس شده بود و دامن بلند و سفیدش را همه جا پهن کرده بود سفیدی به چشمانم زد ، با عجله خودم را به کلاس رساندم اما زیاد حواسم جذب درس نبود دلم میخواست زود کلاس تمام شود و من به دیدن آن موجود دوست داشتنی بروم. بالاخره ظهر شد ومن خودم را به آنجا رساندم و باز به درون پنجره خیره شدم ابتدا چیزی معلوم نبود چون پرده ی توری نازکی روی پنجره کشیده شده بود اما وقتی با دقت نگاه کردم او را دیدم که مثل آن روز همانجا آرام ایستاده و به هیاهوی مردم نگاه میکرد باز همچنان آرام و بیصدا تکان نمی خورد نگاهش را به نقطه ای خیره کرده بود ، موهای بلند و سیاهش بر روی شانه ریخته و همراه وزش باد به رقص در می آمدند چرا انقدر ساکت بود؟ چرا همانجا ایستاده و خیره خیره مردم را نگاه میکرد ؟

باز هم خسته و کوفته مسیر خیابان طویل وقدیمی که هر روز از آن میگذشتم را تنهایی پیمودم تا به خانه برسم دو سال بود که از خانه و کاشانه ام کوچ کرده بودم و برای ادامه ی تحصیل به شهری دور آمده بودم .
زندگی برایم سخت می گذشت و دوری از خانواده و دوستانم بر غم و  سختی روزهایم می افزود ، به خاطر هزینه ی زیاد دانشگاه در نزدیکی خانه ای که اجاره کرده بودم کاری پیدا کردم و ظهرها بعد از اینکه از دانشگاه برمیگشتم و نهار می خوردم به سر کار میرفتم وتا دمدمه های عصر مشغول کار میشدم شبها نیز درسهایم را مرور میکردم. روزهایم با رنج و مشقت می گذشت و اغلب اوقات تنها بودم .باز از میان رهگذران گذشتم و مات نگاهشان کردم ، همه ی آدمهایی که پشت نقاب شیشه ای قلبشان چندین چهره پنهان است طوری که هیچکدام را نمیتوانی بشناسی آدمهایی که سلامشان بهانه است عشق شان دروغی جاودانه است در زمینی که زبان حق را بریده اند ، تمام آنانی که با تو از مهر صحبت میکنند جز به فکر غارت دل تو نیستند و این قانون آدمیان است و قانون زمین که به هر کس برسی خنجری میان مشت خود نهفته دارد و پشت هر شکوفه ی تبسم خار جانگدازی پنهان است ، ومن اینچنین تنها و غریب میان این رهگذران رنگارنگ آرام و بی صدا روزها را میگذرانم ، این همه اندوه در دلم بود و من ساکت و خاموش بودم این همه غوغا در اطرافم بود و من از همه چی دور بودم .