« خۆکوژی دیارده‌یه‌کی دزێوی کۆمه‌ڵایه‌تییه و ئه‌م رۆژانه‌ بۆته‌ باو و نه‌ریتێکی مه‌ترسی‌دار »
به‌ده‌م نووسینی وتاره‌که‌ ژنێکی لاوی باڵابه‌رز هێدی و له‌سه‌ره‌خۆ له‌ ده‌فته‌ری رۆژنامه‌ وه‌ژوورکه‌وت و پاش روانین و سه‌رنج‌دان به‌ هه‌موو که‌لێن و قوژبنی ژووره‌که‌ له‌سه‌ر کورسیه‌ک دانیشت و داوای هاوکاری کرد.
- تکایه‌ فه‌رموون چ‌کارێک له‌ده‌ستی من دێت؟
‌- هاتوم بڵێم به‌ره‌به‌یانی یه‌کێک له‌م رۆژانه‌ له‌ گۆڕه‌پانی شار ژنێک خۆی‌له‌سێداره‌ ده‌دات. هاتوم بڵێم ئێوه‌ش‌ بزانن و وه‌کو رۆژنامه‌وانێک ئه‌رکی خۆو به‌جێ بهێنن. داخوازی ئه‌وه‌تان لێده‌که‌م له‌ لاپه‌ڕه‌ی هه‌وه‌ڵی رۆژنامه‌که‌ت به‌ هێڵێکی درشت بنووسی « ژنێک له‌ گۆڕه‌پانی شار خۆی خنکاند.  »

- خۆخنکاندن؟ ئه‌ویش له‌ گۆڕه‌پانی شار؟ چ مانایه‌کی هه‌یه‌؟ ده‌کرێ بفه‌رموی بۆ خۆی ده‌کوژی؟
زه‌رده‌خه‌نه‌یه‌ک له‌سه‌ر لێوه‌کانت ده‌نیشێ و چاوه‌کانت خومار بۆ سوچێکی په‌نجه‌ره‌که‌ ده‌گوازترێته‌وه‌. زۆر به‌تێڕادیوی خۆ خڕده‌که‌یه‌وه‌ و ده‌ڵێی : قه‌ده‌رێکه‌ بۆته‌ مۆد.
- مۆد؟ مۆدی چی؟ کێها مۆد؟

شب را با خیال و رویای او به صبح رساندم آنقدر غرق در رویا خوابم برده بود که خیلی دیر بیدار شدم باید عجله میکردم تا به کلاس برسم با دیدن برف زیادی که باریده بود تعجب کردم زمین کلی عروس شده بود و دامن بلند و سفیدش را همه جا پهن کرده بود سفیدی به چشمانم زد ، با عجله خودم را به کلاس رساندم اما زیاد حواسم جذب درس نبود دلم میخواست زود کلاس تمام شود و من به دیدن آن موجود دوست داشتنی بروم. بالاخره ظهر شد ومن خودم را به آنجا رساندم و باز به درون پنجره خیره شدم ابتدا چیزی معلوم نبود چون پرده ی توری نازکی روی پنجره کشیده شده بود اما وقتی با دقت نگاه کردم او را دیدم که مثل آن روز همانجا آرام ایستاده و به هیاهوی مردم نگاه میکرد باز همچنان آرام و بیصدا تکان نمی خورد نگاهش را به نقطه ای خیره کرده بود ، موهای بلند و سیاهش بر روی شانه ریخته و همراه وزش باد به رقص در می آمدند چرا انقدر ساکت بود؟ چرا همانجا ایستاده و خیره خیره مردم را نگاه میکرد ؟

باز هم خسته و کوفته مسیر خیابان طویل وقدیمی که هر روز از آن میگذشتم را تنهایی پیمودم تا به خانه برسم دو سال بود که از خانه و کاشانه ام کوچ کرده بودم و برای ادامه ی تحصیل به شهری دور آمده بودم .
زندگی برایم سخت می گذشت و دوری از خانواده و دوستانم بر غم و  سختی روزهایم می افزود ، به خاطر هزینه ی زیاد دانشگاه در نزدیکی خانه ای که اجاره کرده بودم کاری پیدا کردم و ظهرها بعد از اینکه از دانشگاه برمیگشتم و نهار می خوردم به سر کار میرفتم وتا دمدمه های عصر مشغول کار میشدم شبها نیز درسهایم را مرور میکردم. روزهایم با رنج و مشقت می گذشت و اغلب اوقات تنها بودم .باز از میان رهگذران گذشتم و مات نگاهشان کردم ، همه ی آدمهایی که پشت نقاب شیشه ای قلبشان چندین چهره پنهان است طوری که هیچکدام را نمیتوانی بشناسی آدمهایی که سلامشان بهانه است عشق شان دروغی جاودانه است در زمینی که زبان حق را بریده اند ، تمام آنانی که با تو از مهر صحبت میکنند جز به فکر غارت دل تو نیستند و این قانون آدمیان است و قانون زمین که به هر کس برسی خنجری میان مشت خود نهفته دارد و پشت هر شکوفه ی تبسم خار جانگدازی پنهان است ، ومن اینچنین تنها و غریب میان این رهگذران رنگارنگ آرام و بی صدا روزها را میگذرانم ، این همه اندوه در دلم بود و من ساکت و خاموش بودم این همه غوغا در اطرافم بود و من از همه چی دور بودم .

ده‌ستيان  لێ هه‌ڵنه‌ده گرتم.يانی ده‌ستم لێ هه‌ڵناگرن. دووپات و سێ پات و ده پاتم كرده‌وه.که‌چی وه‌ک له زبانی يه‌ک نه‌گه‌ین ديسان دێنه‌وه سه‌ره‌تا و  پرسياره‌که دوو پات و سێ پات و ده‌پات ده‌که‌نه‌وه‌.بێ ئاكام لێك وه‌ڕه‌ز بووين. هه‌ڵوێستی من هه‌ر ئه‌وه و بازپرسه‌کان و ته‌نانه‌ت قازيه‌کانيش ده‌یانه‌وێ به زۆريش بێ شتێكم به‌سه‌ردا بسه‌پێنن.هه‌ر بۆيه‌ش پێم دووپات و سێ پات و ده‌پات ده‌که‌نه‌وه.نازانم ئه‌وه ده‌بێته چه‌ند پات به‌ڵام وه‌ک مناڵێك شيعرێكی زبانێكيتر له‌به‌ر كات و چاو بقووچێنی و بيخوێنێته‌وه و چی لێ تێنه‌گا بۆم دوو پات!! ببوورن چه‌ند پات ده‌كردنه‌وه .

نووسه‏ر: عه‌لی سۆهرابی

بۆ ئه‌وه‌ی له‌ تۆزی هات و چۆی ماشێنه‌کان به‌ دوور بێت، ته‌واوێک دوور له‌ جاده‌که‌ دانیشت. سه‌یرێکی کاتژمێری سه‌ر مه‌چه‌کی کرد. به‌ دیار جاده‌که‌وه‌ که‌ وه‌ک تووله‌ مارێکی درێژ دوور ده‌که‌وته‌وه‌ و باریک ده‌بۆوه‌ و کلکی له‌ داوێنی کێوه‌کان ده‌هاڵاند، بارستایی کتێبه‌کانی ئه‌م دیو ئه‌و دیو کرد. ده‌فته‌ره‌که‌ی دۆزیه‌وه‌. که‌سایه‌تیه‌کانی چیرۆکی نه‌نووسراوی ده‌وره‌یان دابوو. هه‌ر هه‌موویان وه‌ک قوتابیه‌کانی قوتابخانه‌ی گونده‌که‌، قامکیان به‌رز ده‌کرده‌وه‌ و ده‌ستیان له‌ سنگیان ده‌دا بۆ ئه‌وه‌ی بێنه‌ به‌ره‌وه‌و وانه‌ی رابردوو سه‌ر له‌به‌ر بڵێنه‌وه‌. گه‌رچی وانه‌کان له‌ یه‌ک کتێب بوون و یه‌ک مامۆستاش شه‌رحی دابوون، به‌ڵام تا ئێستا هه‌ر قوتابییه‌ک به‌ راڤه‌و بۆچوونی خۆی ده‌رسه‌کانی وه‌رگرتبوو و گێڕابوویه‌وه‌. گێڕانه‌وه‌ی هیچکامیان وه‌ک ئه‌وانی تر نه‌بوو. له‌ سه‌ره‌تای ساڵی خوێندنه‌وه‌،  ئه‌و قوتابیانه‌ی ده‌رسه‌کانیان گێڕابۆوه‌ و ره‌نگه‌ ئه‌وانه‌ی له‌مه‌و دواش نۆبه‌یان ده‌هات هه‌ر به‌م شێوه‌یه‌ ده‌رسه‌کانیان بگێڕابایه‌وه‌.

نووسه‏ر: مسته‌فا شێخه‌